Κάποιος γιορτάζει....

Παρασκευή 3 Ιουλίου

Μάρτιος θυμάμαι ήταν. Είχαν αρχίσει να βλασταίνουν τα πρώτα σποράκια. Εκείνα που σε συνεπαίρνουν σε μια γενικότερη γιορτή, της βλάστησης, και αρχίζεις να ανοίγεις παράθυρα και πόρτες, του σπιτιού, του εξοχικού, μέχρι και της σοφίτας.
Σε ποια εποχή;
Μα, ναι, είμαι σίγουρη. Πριν ενάμιση χρόνο. Εντάξει. Το παραδέχομαι. Δεν κάνανε όλοι το ίδιο. Δεν έχουν όλοι το ίδιο αισθητήριο. Δεν τριγυρνούν όλοι με φουσκωμένα τα στήθη από την καρδιά που χτυπά δυνατά και θέλει να σεργιανίσει…Εκείνης όμως της πήγαινε η Άνοιξη. Και ήρθε στο καινούριο μου σπιτικό, επίσκεψη, όταν μόλις δα το είχα καλουπώσει και έβγαινα διστακτικά στην αυλίτσα του για τις πρώτες πρωινές μου ανάσες… Δεν ήρθε από περιέργεια. Ήρθε επειδή της αρέσει το σεργιάνι. Της αρέσει να μαθαίνει, να ακουμπά, να αφουγκράζεται, ακόμη και…να σκοντάφτει.
-Αν θελήσεις καφέ, ζάχαρη ή ο,τιδήποτε άλλο, γειτόνισσα, εγώ είμαι εδώ, μου είπε θαρεττά, σα να με γνώριζε χρόνια. Και πήγα . Όχι για να ζητήσω ζάχαρη, ούτε καφέ. Πήγα γιατί μου άρεσε το ανέμελο άρωμα της. Τα ίχνη της ανεμελιάς της ακουλουθούσα. Αλίκη έγραφε σε ξύλινη ζωγραφιστή ταμπελίτσα έξω από το σπιτικό της και το ένιωθα ότι θα ξεκινούσα ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων. Σκόνταψα σε μία κόκκινη κλωστή καθώς χτυπούσα το μαντεμένιο καμπανάκι και μου ψιθύρισα χαμογελώντας: «να μην ξεχάσω να ζητήσω το δικό μου παραμύθι».

Η ίδια η Άνοιξη ήταν προσκεκλημένη στο σπιτικό της. Με τα πιο ζωντανά και πιο καλαίσθητα ταιριασμένα χρώματά της. Με γωνιές και αίθρια για να δεχτούν κοριτσίστικες φωνές και εφηβικά παιχνίδια. Με βιβλιοθήκες και ερεισίνωτα για τις φορές που θα θελήσεις να απομονωθείς στον κόσμο της γνώσης. Με καβαλέτα και χρωματιστά ερμάρια, ποδιές ζωγραφιστές και πανέρια με υλικά για τα άλλα παιχνίδια, εκείνα της δημιουργίας που φλερτάρει με την τέχνη.

Και άρχισαν τα πέρα δώθε, διστακτικά, μα όλο και πιο συχνά. Με τον καφέ πάντα δανεικό.
Ώσπου ένα πρωί στο ποδόμακτρο της μπροστινής μου πόρτας έστεκε ένα κοχυλάκι. Δεμένο στην τρυπούλα του ένα λευκό χαρτάκι, με ακριβή διεύθυνση και την υπογραφή της. Το ακολούθησα. Μόνο που δεν υπάκουσα στον χάρτη της διαδρομής. Και στο διάβα μου το βιαστικό, άνοιξα τους ασκούς του αιόλου… που σήκωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους, και δεν άφησαν ούτε ίχνος από εκείνης το ονειράκι. Εξαφανίστηκε το κοχυλόσπιτο, μαζί και όλα του τα υπάρχοντα…

Λένε πως μέσα στο κακό υπάρχει πάντα το καλό. Κι εκείνη η μέρα ήταν που ξεκίνησε γερά να χτίζεται το σκαρί της σημερινής μας φιλίας. Γιατί εκείνη τη μέρα φάνηκε η μεγαλοψυχία της. Εκείνη τη μέρα έγιναν διάφανα τα στήθη της και διαγράφηκε το βάθος και το μεγαλείο των συναισθημάτων της:–Ω, μα ήταν ένα ατύχημα… Θα το χτίσουμε από την αρχή το κοχυλόσπιτο . Να, δες με τι κάνω…
Και κάθισε σε μία μέρα και το έστησε από την αρχή. Και το στόλισε, και το έβαψε, και το γέμισε είδη καλοκαιρινά. Για να μη στενοχωρηθώ. Για να με δει να χαμογελώ. Και να με ακούσει να γελώ. Και δε σταμάτησε μέχρι να με ακούσει πραγματικά. Και με ακούει ακόμη. Όταν μιλάμε στο τηλέφωνο κρατώντας πλέον την κοιλιά μας από τα γέλια.
Τέτοια είναι η Αλίκη. Νεράιδα που ξέρει πολύ καλά να πασπαλίζει με ασημόσκονη τα πάντα. Ακόμη και εκείνα τα τόσο μικρά, τα ανάξια προσοχής για μερικούς. Δροσερή πάντοτε, σε μόνιμη εφηβεία, σε μόνιμη δημιουργική τροχιά. Προικισμένη με χιούμορ, κουβαλά πάντοτε μαζί το σακίδιο με τα πινέλα και τις μπογιές και αλλάζει το σκηνικό προλαβαίνοντας τη φθορά. Κι εκείνη τη φοβάται και την έχει ξεχάσει. Δεν πάει η φθορά εκεί που δεν «την παίρνει».

Ένα κοχυλόσπιτο φιλοξένησε κοριτσίστικες φωνές, γέμισε τα δωμάτιά του με αιθέριες παρουσίες, αποφορτισμένες από τα καθημερινά, έτοιμες να χρησιμοποιήσουν τα φτερά της φαντασίας που εκείνη μας είχε φυλάξει για την καθεμιά σε άσπρο ψάθινο καλαθάκι στην άκρη του δωματίου. Ακόμη και όταν ήρθε ο χειμώνας, και το καλάθι έγινε κόκκινο, και τα φτερά μικρές ρόδινες τσουλήθρες, όλες ήμασταν εκεί, κι ας μοιάζαμε μοναχικές. Ήταν ο χειμώνας. Που βαραίνει τις καρδιές… Ακόμη και τότε την έκπληξη σκεφτόταν. «Συν γυναιξί και τέχνης» ζωγράφιζε κρυφά και μας ετοίμαζε το εργαστήρι…με όλο του τον εξοπλισμό…

Πω, πω…
Με προλάβατε όλες και αναποδογυρίσατε και το φλιτζάνι στο πιατάκι σας…φιλενάδες μου.
Είναι που πήρα στα χέρια μου την κόκκινη κλωστίτσα και γύρισε μόνη της η ανέμη. Είναι και που σήμερα η Αλίκη μας έχει τα γενέθλιά της και θέλησα να της φτιάξουμε όλες μαζί την πιο γλυκιά μας τούρτα… Εδώ, εδώ υπάρχουν όλα τα υλικά.
Διαβάζω αρχή της συνταγής:

Τούρτα φιλίας:
-Μια κούπα ενδιαφέρον
-Δυο κούπες καλή προαίρεση…
-Δυο κούπες συζήτηση
-Μια κούπα ενθουσιασμός
-Τρεις κούπες εχεμύθειας…
-Μια κουταλίτσα ξύσμα τρέλας
-Λικέρ από συμβουλές της προπροπρογιαγιάς μας…..

Ετοιμάζω σαντιγύ και γράφω:

Αλίκη μας χρόνια πολλά!

ΓΕΦΥΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

Ελάτε Κοχυλένιες μου, να καθίσουμε στην αυλή του σπιτιού μου.

Θα σας κεράσω υπέροχα κεράσια και βερίκοκα. Και θα έχουν περίσσια νοστιμιά, γιατί ξεκίνησαν από τη Θεσσαλονίκη, από το σπίτι της Αχτίδας και του Δημήτρη. Ένα μεγάλο καλάθι με νόστιμα φρούτα και υπέροχα γλυκά κουταλιού, έφτασαν προχθές στο σπίτι μου, δώρα από τους καλούς μου φίλους Δημήτρη και Αχτίδα και τους ευχαριστώ πολύ.

Όποια κουραστεί θα ξαπλώσει στην ξαπλώστρα να χαρεί τον ήλιο.

Η κίτρινη ομπρελίτσα θα προστατεύει αυτές που φοβούνται τον ήλιο.

Η θάλασσα δίπλα θα μας νανουρίζει. Πότε ήρεμη, σαν λάδι

Πότε με λίγο κυματάκι.

Εδώ θα περιμένω, το Σεπτέμβρη, την Αχτίδα και το Δημήτρη, να ξεκουραστούν κολυμπώντας στην πανέμορφη θάλασσα του Λιβυκού πελάγους και να γνωρίσουν τις ομορφιές του τόπου μου.

Πριν μερικά χρόνια, κάνοντας δειλά δειλά τα πρώτα μου βήματα στο διαδίκτυο, δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο όμορφο και μεγάλο, θα ήταν το παράθυρο που άνοιγε στη ζωή μου. Κοιτάζοντας σ’ αυτό το παράθυρο, μια ευλογημένη μέρα, φάνηκε μπροστά μου, μια Αχτίδα, μια Αχτίδα, ζεστή, ευαίσθητη, γελαστή, αυθόρμητη ανθρώπινη. Αμέσως με «κέρδισε « και μια μαγική δύναμη με τράβηξε κοντά της. Της έστειλα ένα e-mail λέγοντας της μεταξύ άλλων, ότι έφτασε μέχρι το σπίτι μου, η λάμψη της και με ζέστανε. Η απάντηση της ήταν." Όποτε με χρειαστείς θα είμαι κοντά σου. Λοιπόν ας πούμε ότι είμαστε φίλες από παλιά, εκεί σε ένα πεζοδρόμιο και συναντιόμαστε…

-Θέλεις να γίνουμε φίλες;

- Θέλω!

- Πάμε να παίξουμε φιληνάδα;

-Πάμε..! Στείλε μου το τηλέφωνο σου! …"

Έτσι μπήκε στη ζωή μου, η καλή μου, η λαμπερή μου φίλη, Αχτίδα.

Από τότε, μια φιλία δυνατή, ανιδιοτελής και αληθινή με ένωσε με τη γλυκιά μου Ακτιδούλα, την πρώτη και καλύτερη φίλη μου στο διαδίκτυο.

Είμαι περήφανη που με έχει φίλη και την ευχαριστώ πολύ. Λαχταρώ να πιούμε μαζί το καφεδάκι μας και να αρχίσουμε την κουβέντα.

Τη Μεγάλη Τρίτη ένα δέμα γεμάτο αγάπη, ξεκίνησε από το σπίτι της στη Θεσσαλονίκη και τη Μεγάλη Τετάρτη έφτασε στο σπίτι μου στην Κρήτη και το σπίτι μου, μοσχομύρισε από τα καλούδια της, φτιαγμένα όλα από τα χεράκια της.

Κέικ όμορφα σαν ζωγραφιά και πεντανόστιμα.

Μουστοκούλουρα και τσουρέκια μυρωδάτα.

Το Λαμπριάτικο τραπέζι μας φέτος ήταν πιο πλούσιο», γιατί έλαμπαν πάνω του τα υπέροχα ζωγραφισμένα αυγά από τα χεράκια της φίλης μου

Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν, ότι αυτές οι μέρες, ήταν πολύ κουραστικές για εκείνη, διότι έπρεπε να παραδώσει τόσες παραγγελίες. Κι όμως, κουράστηκε τόσο πολύ για μένα, γιατί ήθελε οι ευχές της και τα δώρα της να είναι κοντά μου στη λαμπριάτικη χαρά.

Πώς να την ευχαριστήσω; Δε βρίσκω λόγια. Είναι πολύ γλυκό το συναίσθημα να σε αγαπά και να σε σκέφτεται ένας άνθρωπος που ακόμα δεν έχετε συναντηθεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια αυτό που νιώθω. Είναι τόσο κοντά μου, στη χαρά και στα δύσκολα, που νομίζω, ότι την ξέρω από μικρό παιδί. Κάθε φορά, που μου μιλάει στο τηλέφωνο, γεμίζει η ψυχή μου, αισιοδοξία, δύναμη ΧΑΡΑ. Γεμίζει με την αύρα της γοητείας της . Μου στέλνει ένα φιλί πάνω στο δάκρυ, όταν το έχω ανάγκη. Η φιλία είναι δύναμη. Γεφυρώνει τις αποστάσεις και βάζει μιλιά στο χτύπο της καρδιάς… Στη θύελλα και στην απανεμιά. Τι όμορφο βαθύ χρώμα της φιλίας !για ν’ ακουμπάμε, να ξαποσταίνουμε, να προχωράμε. Με κρατά κοντά στην καρδιά της. Φοράει το κύμα των ματιών της κι έρχεται κοντά μου. Και μου χαρίζει από το φως, που πηγάζει αστείρευτο από μέσα της. Όλα όσα γράφω, Αχτιδούλα μου, τα γράφω, γιατί τα νιώθω και όχι γιατί πρέπει να γραφτούν. Άλλωστε, όσα γράφονται με το μελάνι της καρδιάς ξεχωρίζουν , γιατί έχουν πολλές αποχρώσεις.

Θέλω, να μας το αξιώσει ο Θεός, το Σεπτέμβρη, να μπορέσει να έρθει με τον αγαπημένο της σύντροφο, Δημήτρη, εδώ για να μπορέσω να τους προσφέρω τη φιλία μου από κοντά, τη φιλοξενία μου και να πάμε εκδρομές σε όλες τις ομορφιές του τόπου μου. Να μαγειρέψουμε την υπέροχη κρητική κουζίνα μας και να φτιάξουμε τα νόστιμα γλυκά μας.

Εδώ στην αυλή μου, δίπλα στη θάλασσα, με το κύμα να ακουμπάει στα πόδια μας.

Λίγες μαντινάδες από μένα για την Αχτίδα.

Αχτίδα μου, όσα με πονούν

τα διώχνεις μακριά μου,

ευλογημένη η στιγμή

που μπήκες στην καρδιά μου.

Γίνηκε η σκέψη μου πουλί

και πέταξε να φτάσει,

εκεί στη Θεσσαλονίκη μας

ζεστά να σ’ αγκαλιάσει.

Και να σου πει, πως σ’ αγαπώ,

πως σ’ έχω στην καρδιά μου,

πως θέλω σύντομα να ρθείς

κι εδώ στη γειτονιά μου.

Θέλω ονείρου παιδικού

η φιλία μας να μοιάζει,

λένε τα όνειρα παιδιών

η μοίρα δεν πειράζει.

Έλα εδώ στα μέρη μας

καμιά δε θα έχεις έννοια,

μαζί με το Δημήτρη σου

θα ζεις παραδεισένια.

Πράμα(τίποτα) μη σας στενοχωρεί

πράμα να μη σας μέλλει,

θα την περνάτε ζάχαρη

θα την περνάτε μελι.

Θα σεργιανίσουμε μαζί

σ’ ωραία μονοπάτια,

θα σας γεμίσουν την καρδιά

θα σας μαγέψουν μάτια.

Είναι μικρή, Αχτίδα μου,

ετούτη η οθόνη

να χωρέσει συναισθήματα

και φιλία που μας ενώνει.

Άργησα λίγο, Αχτίδα μου,

ευχαριστώ να στείλω,

όμως αυτό είναι ασήμαντο

για τον καλό το φίλο.

Κι εσύ, είσαι, Αχτίδα μου,

φίλη ακριβή για μένα

κι είναι ακριβά τα δώρα σου

που έστειλες για μένα.

Σου στέλνω χίλια ευχαριστώ

και πάλι λίγα είναι,

για πάντα μέσα στην ψυχή

και στη καρδιά μου μείνε.

Θα νιώθω τόση ζεστασιά,

τόση χαρά κι ελπίδα,

γιατί έχω φίλη γκαρδιακή

σε ήλιο και σε καταιγίδα.

Πολλά φιλάκια, Αχτίδα μου,

Απ’ την καρδιά σου στέλνω

μαζί με το Δημήτρη σου,

εδώ σας περιμένω.

Από Σάμο

Από το λιμανάκι του Ηραίου στη Σάμο
σας στέλνω με αγάπη
μια καλοκαιρινή καρτούλα
φτιαγμένη από τα χεράκια μου
(με την βοήθεια του υπολογιστή!)

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
εύχομαι στις Κοχυλένιες
και σε όλους τους φίλους
που περνούν το κατώφλι
του φιλόξενου παραθαλάσσιου εξοχικού μας !!

ΥΓ. Σας έχω υποσχεθεί καπελάκια για τον ήλιο,
δεν το ξέχασα,
απλά λόγω ζέστης μ' έχουν πιάσει οι τεμπελιές μου!!
Υπομονή , έεεεεεερχονται τα καπελάκια σας !!

Καλο Σαββατοκυρακο!!

Ονειρευομαι απο τωρα παραλιες!!! Ειδικα μια παραλια σαν αυτη. Τη φωτογραφια αυτη την βρηκα στην Αθηνα μας. Ειναι απο τον Μαραθοκαμπο της Σαμου!!


Ευχομαι να καταφερουμε ολες οι κοχυλενιες και να παμε για καμια βουτια αυτο το Σαββατοκυριακο. Εχω και την αδεια του γιατρου και δε φοβαμαι τιποτα :)

Καλο Σαββατοκυριακο!!!!!

Αφηνω κι ενα ομορφο βιντεακι απο την φιλη μου την mAuVe

Παντρευτηκα!!!!!

Τι κανετε κοριτσια;;; Ολες καλα;;; Χαιρομαι!

Την Παρασκευη που περασε παντρευτηκα με τον καλο μου με πολιτικο γαμο!!!!

Εφερα το κατιτις μου να σας κερασω :)

Τσιμπιστε αφοβα..... δεν παχαινουν ;)